Glony w moim stawie

Wczoraj pokazywałam jak wygląda mój staw.

Po wielogodzinnej lekturze wiem, że mam glony pływające nitkowate i wiem też, że muszę się zabrać do roboty. Chemii nie będzie, ani innych cud-preparatów. Chemii spływa dość z okolicznych pól. Moja działka jest położona w dołku i wszystkie wody gruntowe wraz z nawozami z pól przepływają przez mój staw.

Dodanie kolejnej porcji chemii nic nie da. Ryb też nie wpuszczę, bo byłoby jeszcze gorzej. Pozostaje ręczne czyszczenie, sadzenie roślin, zwiększenie przepływu wody, aż do uzyskania równowagi biologicznej.

Po upalnym lecie 2015 i braku wyczyszczenia stawu jesienią - po rozbiciu samochodu nie byłam w Borkowie od 6 października 2015 roku - cała ta gnijąca masa roślinna stała się doskonałym środowiskiem dla glonów.

A zatem jak najszybciej muszę oczyścić staw. Ubranko zakupione :-)

W przyszłym tygodniu jadę i będę czyścić staw tak długo, aż wygrabię z niego wszystko. Przy rozmiarach mojego stawu to jest realne. Wiosną dosadzę roślin i może się uda.

Na koniec - chyba najpiękniejszy tekst o zielonej wodzie, jaki udało mi się znaleźć. Wspaniale napisany, do tego sumujący rozliczne internetowe 'mądrości' o cudownym pozbyciu się glonów. To jest tekst Leszka Bieleckiego, a jego doświadczenia z naturą są naprawdę warte dogłębnego poznania.

I tak do walki z trawą na łąkach, wszędobylskim skrzypem, teraz mam kolejny obszar do zmagań z naturą - glony w stawie, a i rogatek chyba też wkrótce będzie moją zmorą. Jak dobrze mieć wiejską działkę!


  

Bobrowe rozlewisko

A jednak.

Jednak pojechałam i jednak rozlewisko. Wahałam się jeszcze wczoraj, czy jechać, ale popatrzyłam na pogodę w marcu i doszłam do wniosku, że nie ma co czekać. I to była bardzo dobra decyzja. Dzień był przepiękny, słoneczny, bardzo ciepły. 

A drugie 'a jednak' to niestety woda wszędzie. No może nie wszędzie, ale jednak po ostatnich opadach staw wylał nieco na łąkę, a ścieżki zamieniły się w strumyki.

Do tego na powierzchni stawu kolorowo, ale to mnie nie cieszy. Nie wiem tylko do końca, co to jest, glony czy nadal sinice. Muszę poszukać wiedzy na ten temat, a także jak się z tym uporać.

Rozlewiska znikną po pary dniach słonecznej pogody i wcale mnie ten widok nie martwi, a nawet bardzo mi się podoba.

Wstępnie oczyściłam staw, ale chyba za radą sąsiada wpuszczę tu ze 2 amury, to może zjedzą zielsko. Z ogniska na mokradłach zrezygnowałam. Zrezygnowałam też z prostowania płotu, bo umówiłam się z moją wspaniałą ekipą od stawiania płotu na naprawę, jak tylko drewniane kliny zamówione już w tartaku będą gotowe. Każdy słupek zostanie dwustronnie zaklinowany w gruncie, nie ma szans by się ruszył.

Wszystkie posadzone dotąd rośliny mają się dobrze, głogi przycięłam.

Tawułki też, ale mniej ostro.

Na skarpie jeszcze bałagan, ale trochę wygrabiłam, podcięłam trawy, oczyściłam rdest i sit. 

A wkoło wieś sielska...

Pogadałam z sąsiadami, połaziłam po polach i kiedy w cudnie rozmarzonym nastroju dotarłam do samochodu, na telefonie miałam 7 nieodebranych połączeń.

Taki szybki powrót do rzeczywistości, a przecież jestem wolną emerytką ;-)
I jeszcze a'propos emerytury - marzec to i waloryzacja, więc dzisiaj moja emerytura wzrosła o 5 złotych i 60 groszy!

Już w czwartek!

Jest plan, będzie realizacja, choćby żabami z nieba padało! 

W czwartek 3 marca jadę do Borkowa. Chciałam tam być 5 marca, w drugą rocznicę od kiedy Borków jest mój, ale w ten dzień pracuję, choć to moje 66. urodziny. Tak, Borków kupiłam sobie na 64. urodziny.

A co! When I am 64...., but it was.

Sąsiad przysłał kolejne zdjęcie, woda wyżej, a ja już doczekać się nie mogę, by to wszystko zobaczyć na własne oczy.

Trawy do wycięcia, płot do naprostowania, tyle wiem na dzisiaj. W planie też ognisko i sporo porządków, ale co zrobię, to się okaże w czwartek.

A tak dla porównania - rok temu kiedy jeszcze nie było moich strumieni woda stała wszędzie.

Moje brzozy były zalane, a w tym roku pomimo bardzo wysokiego poziomu wody, mam ją w ryzach. To cieszy.

Zatem do czwartku do mojej nowej, tegorocznej relacji z Borkowa. Rozpoczynam sezon i powiem uczciwie, że jestem z tego powodu niezwykle szczęśliwa.

Może niewiele potrzebuję do szczęścia ;-)

A woda płynie....

Jak dobrze mieć sąsiada! Gdyby nie Pan Marek nie miałabym na bieżąco zdjęć z Borkowa, bo teraz to nawet nie mam kiedy tam pojechać. Pracy w pracy sporo, a poza tym pogoda taka, że wyprawa na wieś jakoś nie kusi. To mam widoczki takie 

Jak widać woda wysoko, ale nie ma rozlewiska jakie było w ubiegłym roku o tej porze, tylko strumienie pełne wody. Czyli moje prace melioracyjne się udały!

Borków w sniegu

Mój nieoceniony sąsiad z Borkowa przysłał mi dzisiaj zdjęcie mojej działki.

Wielka radość zobaczyć jak to teraz wygląda, a że ja w pracy, a do tego drogi tak niebezpieczne, to wyjazd do Borkowa na razie nierealny. No to przynajmniej mam obrazek.

Po 3 miesiącach

Borków w śniegu.

Jednak los uznał, że jeszcze nie czas na rozstanie z Borkowem. Z samochodem wszystko załatwione, a ja już snuję plany na marcowe prace.

Jak widać wszystko na swoim miejscu czeka na mnie i moje dalsze zmagania z naturą.

To jest naprawdę wspaniały początek roku. Jakby wszystko, co złe gdzieś sobie poszło. Taka właśnie mam nadzieję :-)

Było, jest, ale co będzie?

Miałam wielka nadzieję, że przed świętami pojadę do Borkowa, przywiozę choinowe gałęzie, napasę oczy widokiem mojej wsi, ale nic z tego nie będzie. Wprawdzie samochód wrócił jak nowy, tyle że nadal niejako nie jest mój, bo gigantyczna faktura za remont jak dotąd niezapłacona. Ubezpieczyciel  kolejny raz znajduje powód, by analizować szkodę i dopóki nie zapadnie ostateczna decyzja o likwidacji szkody nie wiem co mnie czeka.

To już 51 dni koszmaru niepewności. Wprawdzie AZNN Ford stanął jak zawsze na wysokości zadania, samochód jak nowy wrócił do mnie, ale ktoś, kiedyś będzie musiał za to zapłacić. Nie metaforycznie tylko konkretnie, w złotówkach. Tylko kto to będzie? Ja czy Pan Ubezpieczyciel?

Dopóki zatem tego nie wiem, właściwie ograniczam używanie samochodu do minimum. Bo on niejako mój tylko w połowie. Wyjazd w gorączce przedświątecznej do Borkowa uznaję zatem za niemądry, więc go nie będzie.

Przyszłość Borkowa pozostaje więc niepewna. Dzisiaj więc tylko dwa zdjęcia. Jedno z lutego 2014 roku, kiedy ziemia nie była nawet jeszcze moja i byłam tam po raz pierwszy. Drugie zdjęcie z października 2015, kiedy byłam to po raz ostatni.

Nic tu jeszcze nie ma. Szczere pole, moje wielkie plany i nieprawdopodobny entuzjazm by stworzyć tu mój wiejski naturalistyczny ogród.

Co z tego udało się zrealizować widać w kolejnych wpisach o moich zmaganiach z natura i nie tylko. A na kolejnym zdjęciu, ostatnim jakie zrobiłam zanim zdarzyła się katastrofa ;-) widać fragment rezultatów moich zmagań. 

Nie wszystko się udało, nie wszystkiemu dałam radę, natura pokazała mi gdzie moje miejsce, ale jeśli tylko los nie zdecyduje inaczej, będę nadal działać wbrew wszystkiemu. Jedno jest pewne - bez samochodu nie ma też Borkowa.

Pewne jest też, że tak smutnych świąt nie miałam chyba nigdy dotąd. Do już opisanych spraw smutnych dołączają się kolejne, jeszcze bardziej ponure, a ja walczę sama ze sobą, by moja optymistyczna z natury natura dała radę.

Pewnie da, tylko chwilowo nieco trudniej.

Wesołych Świąt, CO BY NIE MIAŁO BYĆ !