Nie jadę do Borkowa :-(

Drogi dojazdu brak, niestety.

Dziki rozryły groblę co widzę jedynie na - znowu ten sąsiad ;-) - zdjęciach od Pana Marka, ale widok jest taki, że moim focusem to ja nawet nie mam co marzyć, by to przebrnąć.

W sumie nie ma tam nic do zrobienia poza po prostu 'pobyciem' dla własnej przyjemności, a samochodu narażać nie będę. Jakbym się zakopała na tym pustkowiu, to o pomoc ciężko, a sąsiad pracuje i bywa tylko w weekendy, kiedy akurat to ja pracuję.

No żal, bo jutro ma być nadal ładnie, tyle że jeśli tak, jak dzisiaj, to o cieple trudno mówić. Na Młocinach zmarzłam na kość. 

 

Wieści z Borkowa

Nie pojechałam do Borkowa, ale Borków przyjechał do mnie w postaci zdjęć. 

Niezawodny jak zawsze sąsiad Marek - o czym wiele razy pisałam - poszedł, sprawdził, zrobił zdjęcia. No to wiem, jak Borków wygląda, ale od razu najchętniej bym wskoczyła w samochód, by to zobaczyć na własne oczy, bo pięknie jest. No ale nie tylko.

Ale po kolei. Woda wysoko, co zrozumiale, leje, pada, sypie, musi być mokro.

Suche strumienie znowu mokre, ale przecież po to są.

Kamienista ścieżka też chwilowo robi za strumień, ale to bardzo dobrze, bo to kolejny kanał odpływowy, podczas gdy pozostały teren działki nie jest zalewany. 

Moja inżynieria wodna ;-) działa!

Trafiona okazała się też koncepcja pozostawienia pasa ziemi za płotem nad strugą. Bobry omijają moja działkę. Niestety, sąsiad który ma malownicze zejście do strugi, otwarte i dostępne dla bobrów, teraz ma wycięte niemal wszystkie hodowane od lat drzewa. Straszne straty, żal mi razem z nim, do tego teraz musi postawić jakąś okropną siatkę, by odgrodzić się od tych słodkich niszczycieli.

Okazuje się, ze i dziki mnie kochają. Rozryły wszystko w okolicy, ale dojazd do mnie nadal nietknięty. Jak mówi Marek, chyba mam z nimi specjalną umowę ;-)

A ja po prostu mam belkę wkopana w ziemię, tak poprzecznie, by ograniczyć ich rycie. No i żwir wzdłuż ogrodzenia. Rycie w żwirze? Nawet dziki podziękowały :-)

Tak czy inaczej, zobaczymy jak długo to wszystko podziała. Natura tutaj jest tak dzika, że pewnie jeszcze zapłaczę nie raz. Póki co potęga traw niweczy wszelkie moje plany na ogrodowe założenia.

Ale nie narzekam, bo kocham dzikość tego miejsca, a ogród to mam Pod gruszą ;-)

 

 

Kopciuszek na kamieniach ;-)

Ten bajkowy wybierał soczewicę z popiołu, ja dzisiaj jak ten Kopciuszek wybierałam chwasty i trawę z kamieni ;-)

Zaplanowałam sobie piękną, wijącą się wśród traw kamienistą ścieżkę. Pod kamienie położyłam specjalną matę, taką jak kładą drogowcy i miałam nadzieję, że nic mi na ścieżce nie wyrośnie. Nic bardziej błędnego. Podobnie jak w suchych strumieniach, które zarosły całkowicie, ścieżki prawie nie widać.

Przez krótki, bardzo krótki moment rozważałam użycie Round-up'u, ale jednak zwyciężyła moja awersja do chemii i nie pozostawało nic innego, jak złapać za grabki i trawsko usunąć po prostu ręcznie.

Po 4 godzinach szarpania kęp trawy i innych cudów natury moja ścieżka od mostka ku strumieniowi wygląda tak

Jak widać całości nie dałam rady, ale są odcinki całkiem czyste, brzegi ścieżki wyczyszczone na całej długości, a że wegetacja teraz zamiera, to jest szansa że do zimy będzie czysto.  A potem to już tylko regularne i systematyczne wyrywanie, tak jak to robię na odcinku od bramy. Tu czyściutko ;-)

  

Jak zmrok zaczął zapadać a deszczyk kropić pooglądałam sobie moje roślinki. 

Róże błotne

Pęcherznica, derenie i tawułki 

Irgi rozrosły się niesamowicie

Derenie nadal kolorowe

Tawułki

Berberys w berberysie ;-) Jak wszędzie trawa mnie przerasta ;-) Jak często żartuję - Borków to moja dżungla amazońska - nie nadążam z wyrywaniem strzyżeniem, cięciem...

 

Kładka nad strumieniem i wszędobylska olcha. Olcha, czyli olsza czarna to u mnie niemal chwast, ale zostawiam ją w wielu miejscach, bo to drzewo naturalnie tutaj rosnące i wcale nie mam nic przeciwko temu, by mój Borków stał się olchowym zagajnikiem. 

Może i jestem trochę Kopciuszek, ale za to z własnego wyboru :-)

Żadna zła macocha, ani nikt inny nie ma nade mną żadnej władzy, a ja wolna jak emerytka robię to na co mam ochotę. A że czasem godzinami wyrywam chwasty - to już mój wolny wybór, czego wszystkim życzę :-)

Nie wyrywania chwastów, tylko wolnego wyboru, wolności.

 

 

Staw czyściutki!

Czyściutki bo go dzisiaj oczyściłam. Nie z glonów, bo tych niemal nie ma - zmora roku ubiegłego, jak na razie nie powraca - ale z suchych liści pałek i ich nadmiaru. Im mniej gnijących roślin w stawie na zimę, tym większa szansa, że glony nie powrócą.

Staw już po czyszczeniu

A tak było rano

Nie wiem, czy różnicę widać wyraźnie, ale tyle zeschłej zieleniny zebrałam ze stawu

Woda wprawdzie raczej lodowata, ale wodery nadal sprawdzają się świetnie. Tu już suszę je po pracach wodnych.

Potem czyściłam ścieżkę kamienistą z trawy i chwastów. Odcinek brama - mostek czysty jak łza. Podczas kolejnych wizyt będę czyścić ten drugi, w znacznie gorszym stanie - odcinek od mostku do furtki nad strumień.

 Suche strumienie też czyste

Brzózki jeszcze zielone

Busz na skarpie

I jak zwykle widoczki pożegnalne

Październik rok temu

Już prawie dwa tygodnie nie byłam w Borkowie, obecna zimnica zatrzymuje mnie w domu, a sama myśl, by znaleźć się nad stawem w taka pogodę jest całkowicie nie do przyjęcia. Poczekam aż się nieco ociepli, a na razie - skoro odzyskałam wszystkie zdjęcia po uszkodzeniu dysku komputera  - powspominam październik sprzed roku.

A było ciepło i słonecznie

Brzózki były zielone

Wprawdzie moje suche strumienie wyglądały okropnie

ale nic jeszcze nie zapowiadało takiej słotnej, zimnej jesieni.

Za to życie dnia codziennego sprawiło niespodziankę i po samochodowej kolizji jeszcze w październiku 2015, mogłam wrócić do Borkowa dopiero w styczniu 2016 roku.

Obserwuje pogodę i czekam, bo wprawdzie nic pilnego do zrobienia w Borkowie nie ma - z trawą zdążyłam niesamowicie na czas - ale staw pewnie trzeba przed zimą solidnie oczyścić, no i pobyć sobie w tym moim Borkowie...

Nie ma trawy

Nie ma trawy, bo zgrabiona i wyniesiona na kompost. Nie ma też starego komputera i tysięcy zdjęć. Moja wina, nie zrobiłam kopii, ani nie zasiedliłam żadnej chmury, ale wierzyłam, że mój komputer jest wieczny. Teraz muszę przestawić się na laptopa, dopóki nie będzie naprawionego/nowego peceta.

A w Borkowie jesień jak wszędzie ;-)

Za to kolory łąkowej jesieni podobają mi się znacznie bardziej.

Ścieżka powoli odczyszczana staje się widoczna, a olchy samosiejki tworzą malutki szpaler.

Graby urosły i wreszcie je widać po skoszeniu trawy.

Czerwone dęby czerwienieją ;-)

I widoczki jak zwykle

Na plaży, na kamieniu, jak co tydzień i to w tym samym co ostatnio miejscu, ślad po wizycie kuny leśnej ;-)

Pięć godzin grabienia, do tego w domu walka ze sprzętem, ogramowaniem, przestawianie się na laptopa i jestem nieco 'zużyta'.

No ale zgodnie ze starym powiedzeniem 'gniotsa nie łamiotsa' i dalej naprzód :-)